Κυριακή πρωί.. Καθόμουν στο μαγαζί ενός φίλου που έφτιαχνε τζάμια, και πίναμε καφέ.

Σε μια στιγμή βλέπουμε τη Καίτη φουριόζα να έρχεται προς εμάς. Η Καίτη είχε κλμπαρο με κοπέλες καμιά πεντακοσαριά μέτρα πιο κάτω. Πολύ συχνές ήταν και οι φασαρίες στο μαγαζί και έτσι ο Κώστας την είχε πελάτισσα τη Καίτη.. (Δείτε και  Γι’αυτό σ’αγαπάω14/03/2010)
«Κωστάκη!» λέει στο φίλο μου, «Φτιάξε ρε το «6» και το «7», αλλά σήμερα, να τελειώνουμε»
«Έγινε Καίτη, μέχρι τις δύο θα σου ‘χω έρθει» της λέει ο Κώστας.
Εγώ δε κατάλαβα τι λέγανε.»Τι λέει ρε Κώστα, τι 6 και 7.. Τι παίζει μ’ αυτήν;»
«Να,» μου λέει ο Κώστας, ¨κάθε τρεις και λίγο, με τις φασαρίες που γίνονταν κάθε βράδυ, της σπάγανε τα τζάμια.. Το πρωί, ερχότανε αυτή, «έλα μου σπάσανε τα τζάμια», πήγαινα μια φορά εγώ, έπαιρνα μέτρα,γύριζα στο μαγαζί, έκοβα τα τζάμια, πήγαινα και δεύτερη να τα βάλω.. Αλλά συνέχεια ρε παιδί μου.. Ώσπου .. »
«Ώσπου τι ρε Κώστα;» εγώ.
«Ώσπου ρε φιλαράκο, μια μέρα είπα δε πάει άλλο το πηγαινέλα με τα μέτρα.. Μου κόβει λοιπόν, και πάω και της κάνω ένα σχέδιο με τα τζάμια της τζαμαρίας της και ένα αριθμό για το καθένα.1, το κάτω αριστερά, 2 το μεσαίο, 3 το δεξιό κοκ. Εγώ κάθισα και πήρα τα μέτρα και από τα 14 τζάμια που έχει η λεγάμενη στη τζαμαρία της. Οπότε της είπα «Πάρε το χαρτί ετούτο και όποιο σου σπάνε θα βλέπεις το νούμερο και θα μου το λες. Αυτή μου λέει το νούμερο, εγώ κοιτάω τα μέτρα, και σε πέντε λεπτά έχω τελειώσει..  Και έτσι και γω γλυτώνω χρόνο και αυτή τα χει πιο γρήγορα!»

Υπήρχε για πάρα πολλά χρόνια, αλλά τα τελευταία, την έσβησαν.
Τη θυμάμαι πολύ έντονα, όποτε περνάω κάτω στη θάλασσα, για Σελήνια και βλέπω τα καράβια και τα ναυπηγεία.
Ήταν με μεγάλα μαύρα γράμματα, στο τοίχο αριστερά, μετά το φούρνο του Μουράτου, πριν τη στροφή για τα Σελήνια, και έλεγε:

«Οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους,
καταντούν σα το Αμπελάκι»

Η συζήτηση των τεσσάρων , για αρκετή ώρα, γύρω από το θέμα «γέφυρα».
-«Γιατί δε κάνουν γέφυρα στη Σαλαμίνα?» . «Φταίει ο Ναύσταθμος»
-«Κι από που να περάσει?», «Να περάσει από τον Αγ. Γιώργη»,
-«Όχι», ο άλλος, «να περάσει στο Καματερό» …
Μόνο ο κυρ Λευτέρης, ( που είχε και κάτι ποντάκια σε ένα φέρυ), σιγοψυθίριζε: -«Δεε γίνεται γέφυρα..»
«Και τι γέφυρα να κάνουνε?»,-«Όπως στη Λευκάδα», ο ένας,  -«Υποθαλάσσια» ο άλλος, -«Μπαα, τοξοτή, μεγάλη να γίνει να πέρνει πολλά αμάξια» ο τρίτος.
Ο κυρ Λευτέρης -«Δεε γίνεται γέφυρα..»
-«Εεε γιατί δε γίνεται γέφυρα κυρ Λευτέρη?» του λένε οι άλλοι.
«Ρε σεις, ήρθανε εδώ και είδανε και εξετάσανε»
-«Τι είδανε κυρ Λευτέρη?»
-«Κοιτάξανε τα χώματα και δεν είναι καλά, είναι μαλακά»
-«Τι δεν ειναι καλά κυρ Λευτέρη, εδώ ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι, μια γέφυρα στη Κούλουρη δε μπορεί να φτιάξει?». -«Οι Τούρκοι έχουν φτιάξει τριπλάσια..»
Κυρ Λευτέρης » Δεν είναι καλά τα χώματα σου λένεε»

Μπροστά στο επιχείρημα η συζήτηση σταμάτησε.
Κι έτσι μάθαμε γιατί δε γίνεται γέφυρα στη Σαλαμίνα…

Ήταν τότε που μεσουρανούσε το «Κάστρο».
Το «Κάστρο» στα Σελήνια, ήταν από τα λαϊκά σκυλάδικα της Σαλαμίνας με μεγάλη επιτυχία. Κόσμος και κοσμάκης πέρασε από το μαγαζί. Ουίσκι άφθονο και πολύ χρήμα σε λουλούδια κτλ.
Καλοκαίρι, Σαββάτο, Παλούκια, σκάλα φέρι μπόουτ, ώρα 04.00 το πρωί.
Εκείνη την ώρα 3 άνθρωποι πάνε για δουλειά, και 7 γυρνάνε από ξενύχτι.
Στη σκάλα έχουν μαζευτεί αρκετοί,  και περιμένουν το φέρι, που θα φύγει στις 05.00 για να μπούνε μέσα.
Φθάνω λίγο αργότερα, και βλέπω το φίλο μου, μαζί με δυο τρεις άλλους και μια γυναίκα, ψηλή, μελαχρινή, ντυμένη με μίνι φόρεμα με βαθύ ντεκολτέ, να μιλάνε.

«-Τι έγινε ρε Κώστα, ποιοι είναι αυτοί; » λέω ψιθυριστά.
«- Ο ντραμίστας από το Κάστρο, η τραγουδίστρια, και ο καπετάνιος του φέρυ» μου λέει στον ίδιο τόνο.
«-Αα..» εγώ.
Καπετάνιος : «..Και βέβαια τα καράβια έχουν σύστημα επικοινωνίας που μπορεί να ακούγεσαι παντού..» λέει στη τραγουδίστρια.
«-Ναι ρε Μπάμπη;»  λέει αυτή στο ντραμίστα.
«-Ναι ρε Σούλα» ο ντραμίστας.
«-Και βέβαια φαντάσου, ότι μπορεί να μιλάς, και να σ’ ακούει όλος ο κόσμος» συμπληρώνει ο Κώστας.
«Ποιος κόσμος; Χιλιάδες μπορεί να σ’ ακούνε » λέει ο καπετάνιος.
«Δηλαδή άμα τραγουδήσω θα μ’ ακούσουνε χιλιάδες;» ρωτάει η τραγουδίστρια.
¨Μπορεί και εκατομμύρια, παγκόσμια» λέω εγώ.
Και ο κύκλος με τα αρσενικά γύρω από το θηλυκό έχει αρχίσει να στενεύει.
«-Καιαι, πως είναι αυτό το σύστημα;» ρωτάει αυτή.
«-Κανονικά, με μικρόφωνο» λέει ο καπετάνιος.»Πάμε να δεις»
Ξέπνοη αυτή, κάπως ζαλισμένη «Πάμε».

Ανεβαίνουμε στη γέφυρα του φέρι. Ένα μικρό φέρι, με μια πολύ στενή γέφυρα, ίσα ίσα να μας χωράει στριμωγμένους τον ένα δίπλα από τον άλλο μες το σκοτάδι.
Ο καπετάνιος παίρνει το μικρόφωνο του VHF και καλεί. Κάτι λέει, του απαντάνε κάτι άλλοι.
«Βλέπεις» της λέει. «Χιλιάδες μας ακούνε τώρα» και της δίνει το μικρόφωνο του VHF.
«Και τι να πω τώρα;» ρωτάει αυτή τρακαρισμένη.
«Πες το μελαχρινάκι»
Και ξεκινάει κάπως διστακτικά:»Βρε μελα-χρι-νάκι, με πό-τισες φαρμά-κι..»
«-Πιο ζωντανά ρε Σούλα, τόσος κόσμος ακούει», της λέει ο ντραμίστας.
Παίρνει τα πάνω της αυτή, «- Τα ολό-γλυκά σου -μάτια, με κά-νανέ χι-λιά κομμά-τια..»
Στο μεταξύ το χέρι του καπετάνιου έχει απλώσει πίσω της. Ο ντραμίστας έχει προχωρήσει στο στήθος. Ο Κώστας μπροστά. Παλαμάκια και σφυρίγματα. «Μπράβο Σούλα!» , και ξανά τα χέρια. Κι η Σούλα κούνημα – χορό  σα να ήταν στη πίστα.
Στο δεύτερο τραγούδι, είχαν έρθει απέξω από τη γέφυρα και κάτι άλλα πληρώματα από άλλα φέρι, που περίμεναν να φύγουν οι πρώτοι, να χειροκροτήσουν τη τραγουδίστρια..

Mad dog and glory

03/04/2010

Aν δεν έχετε δει τη ταινία.     Ο DeNiro  είναι ο σπαστικός μουρτζούφλης μπάτσος. Ζει μόνος του, και είναι παράξενος. Έλα όμως, που λίγο πριν τον φωνάξουν για τη δολοφονία στο ρεστοράν, έχει, μόλις κάνει έρωτα με τη θεά Uma Thurman…  και ενώ ετοιμάζεται να εξετάσει το πτώμα, βάζει στο τζουκ μποξ, το I ‘m just a gigolo του Louis Prima..  Αθάνατη σκηνή..

Το «Ρίγκο», (Θεός ‘σχωρέστον)  όλοι τον είχανε κοροϊδέψει στη Κούλουρη, και όλοι έχουνε να πούνε μια «φάση» μ’ αυτόν. Το «Ρίγκο» είχε βγει νομίζω από την εμμονή του να κάνει ότι πυροβολεί, να κάνει κάπως το καουμπόϊ.. Τα ΄χε και λίγο χαμένα ..

Ήταν από κείνα τα βράδια που μας έβρισκε το ξημέρωμα έξω από το Δύο+2.  Έβγαινες από το μπαράκι και το πρώτο φως της μέρας με το καθαρό αέρα σε «πειράζανε» στα μάτια ρε παιδί μου…  Και μετά ήταν λίγο σαν ραντεβού.. Έρχονταν κι άλλοι, από άλλα μπαράκια και καθόμασταν στις καρέκλες. Σκίζαμε και κάνα σάντουιτς και μετά τη κάναμε ..  Κίνηση στο δρόμο, τίποτα. Αν πήγαινε κανένας για δουλειά  με παπάκι σιγά σιγά.
Όπως καθόμασταν λοιπόν στις καρέκλες έξω, σκάει με γκάζια  ένα μπλε Mitsubishi Lancer με κάτι πιτσιρικάδες μέσα.Βγαίνουν οι τρεις έξω, και μένει ο οδηγός μέσα.
-«‘ ‘Άντε ρε, ξεκίνα» λέει ο ένας του οδηγού.
Ο οδηγός κοιτάει τους άλλους. -«Σίγουρα ρε?»
«Ναι ρε, δώστα!»
Μαρσάρει ο οδηγός, και ξεκινάει κάτι «καθιστά» σπιναρίσματα .. Φέρνει το αμάξι επιτόπια στροφή με το χειρόφρενο, μία,δύο, τρεις μπορεί και τέσσερις και πέντε φορές.
Όταν επιτέλους σταμάτησε το αμάξι να φέρνει βόλτες γύρω από τον εαυτό του, οι πιτσιρικάδες βάζουν τις φωνές «Αααααα» και τρέχουν στο πορτμπαγκάζ . Το ανοίγουν, και τι να δούμε? Μέσα στο πορτμπαγκάζ κουλουριασμένος ο Ρίγκο!
«Έλα, βγες» του λένε. Σηκώνει το κεφάλι, κοιτάει γρήγορα δεξιά αριστερά και κατεβαίνει. Όπως πάει να περπατήσει όμως, κάνει 2-3 βήματα,  πέφτει κάτω. Είχε ζαλιστεί από τα σπιναρίσματα..  Κάνει δυο βήματα και πάει στις καρέκλες. Πέφτει ανάσκελα.
-«Έλα, πάρε» του λένε και  του δίνουν ένα χιλιάρικο.

Ο τεμπέλης

19/03/2010

Ο Γιώργος ανήκει στη 1η γενιά «καμάκια». Ψηλός, γεροδεμένος, παιδαράς, γουστάριζε τις ξένες.. Λιγομίλητος και με κοφτές κουβέντες πάντα όμως.. Πήγε σπούδασε για μηχανικός στα καράβια, αλλά δε του καθότανε να τον τρώει και η «μαυρίλα» και το ‘κοψε. Κι αφού τα καλοκαίρια τα πέρναγε που τα πέρναγε στα νησιά, άνοιξε στο τέλος κι ένα μπαράκι στη στη Μύκονο, να συνδιάζει το τερπνό με το ωφέλιμο. Έλα όμως που του γέρου του, του κυρ-Νίκου, δε του καθότανε με τίποτα να δουλεύει ο γιος  μόνο 4-5 μήνες , και τους υπόλοιπους καθισιό και ταξίδια στη Ευρώπη..  Γι αυτό του πιανε τη γκρίνια, γιατί , και πως, και  είναι δουλειά  αυτή, και μίλα και συ ρε Ελένη, στη γυναίκα του..
Ένα μεσημέρι όμως η κατάσταση ξέφυγε..
Ο κυρ-Νίκος έπιασε τη γκρίνια και δε σταμάταγε. -«Ρε τεμπέλη, πήγαινε ρε να δουλέψεις», » Ρε τεμπέλη, τι κάθεσαι ‘δω?»,»Ρε τεμπέλη ..» ,
Γιώργος -«Σκάσε ρε»
Κυρ Νίκος «Πήγαινε ρε να δουλέψεις. Να μου χαθείς τεμπέλη»
Γιώργος – «Σκάσε ρε»
Κυρ Νίκος «Τι να σκάσω ρε? Δε σκάω. Να φύγ..»
Μπαμ-τσουγκ-γκραν-γκαπ-ντουπ.
Κυρ Νίκος «Αααα, Ελένηηη, με βάρεσε!»
κυρά Λένη ¨Καλά σου κανε»