Το “6″ και το “7″

Κυριακή πρωί.. Καθόμουν στο μαγαζί ενός φίλου που έφτιαχνε τζάμια, και πίναμε καφέ.

Σε μια στιγμή βλέπουμε τη Καίτη φουριόζα να έρχεται προς εμάς. Η Καίτη είχε κλμπαρο με κοπέλες καμιά πεντακοσαριά μέτρα πιο κάτω. Πολύ συχνές ήταν και οι φασαρίες στο μαγαζί και έτσι ο Κώστας την είχε πελάτισσα τη Καίτη.. (Δείτε και  Γι’αυτό σ’αγαπάω14/03/2010)
“Κωστάκη!” λέει στο φίλο μου, “Φτιάξε ρε το “6″ και το “7″, αλλά σήμερα, να τελειώνουμε”
“Έγινε Καίτη, μέχρι τις δύο θα σου ‘χω έρθει” της λέει ο Κώστας.
Εγώ δε κατάλαβα τι λέγανε.”Τι λέει ρε Κώστα, τι 6 και 7.. Τι παίζει μ’ αυτήν;”
“Να,” μου λέει ο Κώστας, ¨κάθε τρεις και λίγο, με τις φασαρίες που γίνονταν κάθε βράδυ, της σπάγανε τα τζάμια.. Το πρωί, ερχότανε αυτή, “έλα μου σπάσανε τα τζάμια”, πήγαινα μια φορά εγώ, έπαιρνα μέτρα,γύριζα στο μαγαζί, έκοβα τα τζάμια, πήγαινα και δεύτερη να τα βάλω.. Αλλά συνέχεια ρε παιδί μου.. Ώσπου .. “
“Ώσπου τι ρε Κώστα;” εγώ.
“Ώσπου ρε φιλαράκο, μια μέρα είπα δε πάει άλλο το πηγαινέλα με τα μέτρα.. Μου κόβει λοιπόν, και πάω και της κάνω ένα σχέδιο με τα τζάμια της τζαμαρίας της και ένα αριθμό για το καθένα.1, το κάτω αριστερά, 2 το μεσαίο, 3 το δεξιό κοκ. Εγώ κάθισα και πήρα τα μέτρα και από τα 14 τζάμια που έχει η λεγάμενη στη τζαμαρία της. Οπότε της είπα “Πάρε το χαρτί ετούτο και όποιο σου σπάνε θα βλέπεις το νούμερο και θα μου το λες. Αυτή μου λέει το νούμερο, εγώ κοιτάω τα μέτρα, και σε πέντε λεπτά έχω τελειώσει..  Και έτσι και γω γλυτώνω χρόνο και αυτή τα χει πιο γρήγορα!”