Γι’αυτό σ’αγαπάω

Τη Καίτη στη Κούλουρη όλοι τη ξέρανε. Είχε το μοναδικό μπαρ, με τη κακή έννοια, στο δρόμο του Μουλκίου.  Όλοι περάσανε από κει.. Και στις δόξες του στο μαγαζί γινόταν της πτνας.. Ξύλο, μαχαιρώματα, σπασίματα far-west.. Η Καίτη όμως δε μάσαγε.. τι μπινελίκι και τι φτύσιμο έριχνε στους άντρες που κάνανε φασαρία στο μαγαζί της -δε λέγεται. Βρισιές και μαγκιά που δε συναντάς εύκολα. Τους μίλαγε, λες και πραγματικά τους είχε για τ’ αρχδια της..
Περάσανε τα χρόνια όμως κι η Καίτη καψουρεύτηκε. Κι όταν λέω καψουρεύτηκε, εννοώ με την ολοκληρωτική έννοια. Του δόθηκε πραγματικά του τύπου και δε τον άφησε με τίποτα. Και μη φανταστήτε ότι ο τύπος ήταν κάτι απλό.. μπρουτάλ, αμίλητος, και ναρκομανής άρρωστος.
Ένα βράδυ, ξημερώματα κατά τις 4 το πρωί, έχουν βρεθεί στη παραλία με άλλους ξενύχτηδες. Τα λένε οι δυο τους, αλλά σε έντονο ύφος.. Αυτός κάπου θέλει να πάει, αυτή δε τον αφήνει. Σε μια φάση αυτός σηκώνεται να φύγει, κάνει έτσι αυτή, του πιάνει το χέρι να τον κρατήσει.Αυτός τη σπρώχνει, αυτή επιμένει. Αφού βλέπει ότι δε καταλαβαίνει, ο τύπος τη πλακώνει σε κάτι μπάτσες – μιλάμε για ξύλο! Η Καίτη, βάζει τα κλάματα και φωνάζει μόνη της πια παρατημένη – “Α, ρε ποστη, για αυτό σ’ αγαπάω, και με γμάς και με βαράς!”   ….